SURFACE FINISHING SOLUTIONS
Farby proszkowe

Farby proszkowe

Farby proszkowe to niezawierające rozpuszczalników lakiery piecowe, które w trzyetapowym procesie produkcyjnym są przetwarzane w drobno sproszkowaną farbę. Za pomocą elektrostatycznego urządzenia natryskowego lub metodą Tribo farba proszkowa jest nanoszona na powlekane części, które następnie są wypalane w temperaturze od 150 do 200°C, w wyniku czego następuje jej stopienie i usieciowanie.

Historia sukcesu farb proszkowych w przemysłowym uszlachetnianiu powierzchni rozpoczyna się w latach 60. XX wieku (Historia lakierowania proszkowego) i stale posuwa się naprzód, ponieważ technologia ta jest pod wieloma względami niezwykle skuteczna:

  • Brak rozpuszczalników
  • Niemal 100-procentowe wykorzystanie materiału
  • Łatwość i czystość obróbki
  • Możliwość stosowania na wielu podłożach
  • Ochrona i dekoracja
  • Firma TIGER Coatings standardowo oferuje rozległy asortyment kolorów i efektów specjalnych.

Produkcja lakierów proszkowych

Powłoki proszkowe TIGER Drylac® to wolne od rozpuszczalników substancje składające się z różnych układów żywic syntetycznych, pigmentów oraz specjalnych dodatków przeznaczonych do przemysłowego uszlachetniania powierzchni. W trakcie trzystopniowego procesu produkcyjnego – mieszanie wstępne, wytłaczanie, mielenie – z materiałów wyjściowych powstaje gładki proszek do lakierowania. Zależnie od rodzaju dalszego przeznaczenia proszki są poddawane obróbce według rozmiaru cząsteczek.

W przeciwieństwie do lakierów płynnych, lakiery proszkowe nie zawierają rozpuszczalników. Farby proszkowe są nanoszone na pokrywane części za pomocą elektrostatycznego urządzenia natryskowego lub metodą Tribo. Następnie są poddawane wypalaniu w temperaturze od 160 do 200 [°C], w wyniku czego następuje ich stopienie i sieciowanie chemiczne.

Historia lakierowania proszkowego

Historia lakierowania proszkowego sięga końca lat 40. i początku lat 50. ubiegłego stulecia, kiedy to polimery organiczne w sproszkowanej formie były jeszcze natryskiwane płomieniowo na podłoża metaliczne. Niemiecki naukowiec dr Erwin Gemmer opracował wtedy metodę fluidyzacyjnej obróbki duroplastycznych lakierów proszkowych i w maju 1953 r. zarejestrował ją w urzędzie patentowym. W latach 1958–1965 dosłownie wszystkie powłoki proszkowe (głównie zastosowania funkcjonalne o grubości warstw wynoszącej pomiędzy 150 µm a 500 µm) były poddawane obróbce metodą fluidyzacyjną. Najważniejsza była zawsze izolacja, odporność na korozję i ścieranie. Do ówczesnych materiałów powlekających zaliczały się: nylon 11, CAB, polietylen, plastyfikowany PVC, poliester, chlorowany polieter itd. Jednocześnie pojawiły się także duroplastyczne żywice epoksydowe stosowane np. w zmywarkach do naczyń (PVC), jako izolacja cieplna (epoksydy), do produkcji akcesoriów żeglarskich (nylon) oraz metalowych mebli (PVC, CAB).3 W ramach poszukiwań odpowiedniej izolacji elektrycznej firma Bosch opracowała podstawowy rodzaj proszkowej żywicy epoksydowej.

W przypadku wielu zastosowań uzyskiwane grubości powłok były zbyt duże. W niedługi czas potem metoda fluidyzacyjna została usunięta w cień przez opracowaną w USA i dopuszczoną w latach 1962-1964 do komercyjnego obrotu w USA i Europie technologię elektrostatycznej obróbki lakierów proszkowych. Także i tę przeszkodę udało się pokonać wraz z powstaniem elektrostatycznego pistoletu natryskowego marki Sames, który dał początek niemieckiemu określeniu dla elektrostatycznego nanoszenia farb („samesowanie”). W latach 1966-1973 opracowano i rozpoczęto sprzedaż czterech nadal wiodących rodzajów duroplastów. Są to: epoksydy, systemy hybrydowe (poliester epoksydowy), poliuretany i poliestry. W samych Niemczech liczba lakierni proszkowych wrosła z 4 w 1966 r. do 51 w 1970 r. Od początku lat 70. XX wieku lakiery proszkowe rozpoczęły swój triumfalny pochód przez świat, przy czym należy zauważyć, że początkowo do 1980 r. rozwój tego rynku był niewielki. Do tamtej pory lakiernie były zbyt drogie, a nakładane warstwy zbyt grube na potrzeby zastosowań komercyjnych. Problemy ze zmianą kolorów oraz wysokie temperatury wypalania znacząco ograniczały różnorodność odcieni, efektów oraz podłoży.

Od początku lat 80. na całym świecie miał miejsce nieprzerwany rozwój lakierów proszkowych, który będzie kontynuowany także w nadchodzących dziesięcioleciach. Taka sytuacja była wynikiem nieprzerwanych innowacji w zakresie dostępnych surowców, coraz większej wiedzy na temat opracowywania składu formuł, postępu w technologiach aplikacji i znajdowania nowych zastosowań (np. MDF i Coil Coating), a także coraz większej restrykcyjności norm środowiskowych.

dokumencie źródła i autora
Zrzeszenie Przemysłu Chemicznego Austrii, „Unser Lack und seine Zukunft”wydanie marzec 1991; ze zmianami 2 C. Herrmann, „Grundlagen der Pulverbeschichtung”, kwiecień 1999, wewnętrzne materiały szkoleniowe, TIGER Coatings GmbH & Co. KGInstytut lakierowania proszkowego, „Powder Coating. The Complete Finisher’s Handbook”, wydanie drugie, 1999J. Pietschmann, „Industrielle Pulverbeschichtung”, podręcznik JOT, październik 2002, str. 1J. Pietschmann, „Industrielle Pulverbeschichtung”, podręcznik JOT, październik 2002, str. 1, ze zmianamiJ. Pietschmann, „Industrielle Pulverbeschichtung”, podręcznik JOT, październik 2002, str. 2A. Goldschmidt/H. J. Streitberger, BASF Handbuch Lackiertechnik, BASF Coatings AG, Münster, Vincentz Verlag, str. 596, 2002; z częściowymi zmianami

​​​​​​​

Choose language
Contact us